-"هي فلاني،
زندگي شايد همين باشد؟"


... عقده‌يِ خود را فرو مي‌خورد،
چون خميرِ شيشه‌، سوزان جرعه‌اي از شعله و نِشتر
و به دشواري فرو مي‌برد؛
لقمه‌يِ بغضي که قوتِ قالبش آن بود ...

-"هي، فلاني! زندگي شايد همين باشد؟
يک فريبِ ساده و کوچک.
آن هم از دستِ عزيزي که تو دنيا را
جز برايِ او و جز با او نمي‌خواهي.
من گمانم زندگي بايد همين باشد.

آه! ... آه! اما
او چرا اين را نمي‌داند، که در اين‌جا
من دلم تنگ است، يک ذره‌ست؟
شاتقي هم آدم است. اي دادِ بر من، داد!
اي فغان! فرياد!
من نمي‌دانم چرا طاووسِ من اين را نمي‌داند؟
که منِ بيچاره هم در سينه دل دارم.
که دلِ من هم دل است آخر؟
سنگ و آهن نيست
او چرا اين‌قدر از من غافل است آخر؟
آه، آه، اي‌کاش
گاه‌گاهي بچه‌ها را نيز مي‌اورد.
کاشکي... اما... رها کن، هيچ"
و رها مي‌کرد
او رها مي‌کرد جرفش را
حرفِ بيدادي که از آن بود دائم داد و فريادش
و نمي‌برد و نمي‌شد برد از يادش

اغلب او اين‌جا دهان مي‌بست
گر به ناهنگام، يا هنگام، دم در مي‌کشيد از دردِ دل گفتن
شاتقي، اين ترجمانِ درد،
قهرمانِ درد،
آن يگانه مردِ مردانه.
پوچ و پوک زندگي را نيم‌ديوانه
و جنونِ عشق را چالاک و يکتا مرد
او به خاموشي‌گرايان، شکوه بس مي‌کرد
و سپس با کوششِ بسيار
عقده‌يِ خود را فرو مي‌خورد

مهديِ اخوان ثالث