بسيار نادرند نويسندگانى كه شالوده نوشتارشان آنچنان با تفكرات منحصر به فردشان هماهنگ باشد كه نامشان، بازتاب خط فكرى شان شود.فرانتس كافكا در سوم ژوئيه ۱۸۸۳ در پراگ به دنيا آمد. او پس از مرگ دو نوزاد پسر، نخستين كودك در خانواده بود كه زنده ماند. پدرش «هرمن كافكا» تاجرپيشه و پدربزرگش در دهكده اى يهودى نشين در «بوهمياى جنوبى» قصاب بود. مادرش «جولى (لووى) كافكا» اهل پراگ بود. در زمان تولد او پراگ با يكصد و شصت هزار نفر جمعيت، پس از وين و بوداپست، سومين شهر بزرگ قلمرو امپراتورى اتريشى _ مجارى امپراتور فرانتس ژوزف بود و نام كافكا برگرفته از نام امپراتور بود. در حالى كه اكثريت جمعيت اهل چكسلواكى بودند، اشراف آلمانى كه كمتر از پنج درصد شهر را تشكيل مى دادند، حاكم بودند. (بعدها با انقراض امپراتورى در پايان جنگ جهانى اول، جمهورى چكسلواكى تشكيل شد و پس از چهار و نيم دهه تحت سلطه اتحاد جماهير شوروى بعد از جنگ دوم جهانى، به دو كشور اسلواكى و جمهورى چك تقسيم شد.)كافكا پسرى حساس و خجالتى بود. پس از اتمام تحصيلات مقدماتى و متوسطه در سال ۱۹۰۱ به قصد ادامه تحصيل در رشته ادبيات زبان آلمانى وارد دانشگاه آلمانى كارل فرديناند در پراگ شد. اما ديرى نپاييد كه به اميد يافتن شغلى بهتر به رشته حقوق روى آورد. او در كمترين مدت ممكن يعنى در هشت ترم تحصيلاتش را در رشته حقوق تكميل كرد و در سال ۱۹۰۶ موفق به اخذ مدرك دكتراى حقوق شد.كافكا در دوران دانشجويى به گروه بحث و تفسير دانشجويان آلمانى پيوست و در آنجا بود كه با «مكس برود» كه بعدها بهترين دوست او شد، آشنا شد. «برود» كسى بود كه زندگينامه و تمامى آثار كافكا را منتشر كرد. هر چند كافكا به او وصيت كرده بود كه پس از مرگش، تمامى آثار و دست نوشته هايش سوزانده شوند.كافكا پس از فارغ التحصيلى و گذراندن دوره كارورزى الزامى حقوق، به عنوان كارمند بيمه در سال ۱۹۰۷ در يك شركت ايتاليايى در پراگ مشغول به كار شد. سپس در سال ۱۹۰۸ در اداره بيمه حوادث كارگران اشتغال يافت. در اين سال اولين نوشته هاى كوتاهش را در مجله «هايپريون» منتشر كرد. سمت او در اداره بيمه، سمتى نيمه دولتى و بسيار مطلوب بود و او تا سال ۱۹۲۱ كه به دليل بيمارى ناچار به بازنشستگى اجبارى شد، در اين سمت باقى ماند. وظايف اصلى او بازديد از حوادث صنعتى، جراحات وارد بر كارگران و محاسبه ميزان خسارت بود. سال ۱۹۱۲ در زندگى كافكا سال مهمى بود و نقطه عطفى در زندگى هنرى او محسوب مى شد. او در منزل دوستش «مكس برود» با خانم جوانى به نام «فيلس بائر» آشنا شد كه پنج سال بعد زندگى اش به نگارش صدها نامه به او سپرى شد. نخستين بار در سال ۱۹۱۴ كافكا به بهانه تضعيف خلاقيت نامزدى اش را به هم زد. مجدداً پس ازدواج در سال ۱۹۱۷ به دليل ابتلا به سل كه در آن زمان بيمارى كشنده اى بود، از همسرش جدا شد. در سال ۱۹۱۲ همچنين او رمان «آمريكا» را درباره ماجراجويى هاى يك جوان ساده لوح منتشر كرد و به اصرار «مكس برود» به گردآورى داستان هاى كوتاه و اشعارش پرداخت كه سال بعد با نام «مديتيشن» به چاپ رسيد. در شب ۲۲ سپتامبر ۱۹۱۲ اولين داستان كوتاه برجسته اش را با نام «قضاوت» درباره مقابله شديد پدرى قدرتمند و پسرى عصبى مزاج، به رشته تحرير درآورد.در پايان همان سال، شاهكار ادبى خود به نام «مسخ» و سپس رمان «داورى» را نوشت؛ كتاب هايى كه نامشان با نام كافكا عجين شده است.كافكا در سال ۱۹۱۴ نيز، بسيار خلاق بود. در اين سال او فصل آخر «آمريكا» را به رشته تحرير درآورد، با اين حال او اين كتاب و دو كتاب ديگرش را نيز ناتمام گذاشت. به نظر مى رسد ناتمامى اين كتاب ها، اساس هنر كافكا باشد. همچنين در اين سال او داستان كوتاه ديگرى به نام «در مستعمره مكافات» نوشت و تحرير «داورى» را نيز آغاز كرد.در رمان «داورى» يك كارمند وظيفه شناس بانك دستگير و بى گناه محكوم مى شود. تلاش هاى او براى دفاع از خود به دليل هزارتوهاى بوروكراسى و ناكارآمدى مقامات بى نتيجه مى ماند و به تدريج او مجرم بودن خود را مى پذيرد _ جرم خود بودن، جرم زنده بودن، جرم انسان بودن.كافكا در سال ۱۹۱۶ و ۱۹۱۷ «ديوار بزرگ چين» و مجموعه داستان هاى «پزشك دهكده» را نوشت. در اين سال ها كه مصادف با پايان جنگ جهانى اول بود، با شيوع آنفلوآنزا، كافكا كه به سل نيز مبتلا بود، وضعيت جسمانى وخيمى پيدا كرد. در سال ۱۹۱۹ نامه اى دردناك به پدرش نوشت كه آن را نفرستاد. در سال ۱۹۲۲ همزمان با انتشار «هنرمند گرسنگى» كه يكى از عجيب ترين و قدرتمندترين داستان هاى كوتاه او بود، تحرير «قلعه» را آغاز كرد. «قلعه»كه از آثار قبلى كافكا عميق تر و ظريف تر است داستان كسى است كه سعى مى كند وارد قلعه داستان شود. نكته اخلاقى داستان نظير ساير مضامين كافكا، پشتكار شگفت انگيز انسان در رويارويى با نفى و شكست است.سال هاى پايانى زندگى كافكا با بيمارى و ناتوانى و خانه نشينى گذشت. با ادامه پيشرفت بيمارى و ضعف جسمانى كافكا در مارس ۱۹۲۴ به خانه پدرى خود در پراگ بازگشت و در سوم ژوئن يك ماه پيش از چهل و يكمين سال تولدش درگذشت و در پراگ به خاك سپرده شد. «دو سرمشق در آغاز زندگى: دايره را هر چه مى توانى تنگ تر كن و پيوسته بر آن نظارت كن تا مبادا در جايى بيرون از دايره پنهان شده باشى.»

توصيه می كنم مسخ كافكا را حتما بخوانيد ......